Overpeinzingen van een zelfstandige gemeente.


De dorpse gemeente, die honderden jaren geleden al een stad werd, spreekt nog wel eens met oude en nieuwe buren. Sommigen van hen leven nu samen, tegen wil en dank. Anderen flirten nog.  Wat zit er dan voor ons in het vat?
Laat mij toch mezelf blijven dacht de oude stad, er zijn al genoeg anderen. Laat abstracties zoals bestuurskracht het niet winnen van mijn tastbare landschappelijke waarden. De vlakke polders van Eemland, de bijzondere lintbebouwing, de oude linies, de Goyergracht en de oorsprong van mijn bestaan, de Eem. Al zoveel jaren uniek.
Eemnes voelde zich al meer op zijn gemak. Laat de beker van de nieuwe zakelijkheid van Meren, Venen, Steden en andere ontzielde aanduidingen aan mij voorbij gaan. De hobby’s van anonieme regenten, ambities van provincies, de hype’s van het moment, zullen uiteindelijk het onderspit delven.

Toch wil ik, dacht Eemnes, nu de geest uit de fles is, mijn trots delen en de bezorgdheid omzetten in actie. Hoe pak ik dat aan? Bij wie moet ik zijn om mijn overpeinzingen te delen, de tegenargumenten te laten voor wat ze zijn en de trom te roeren die mijn zelfstandige bestaan ondersteunt en rechtvaardigt? Het waarborgen van een fraaie toekomst is het belang van Eemnes, mijn belangrijkste drijfveer. Wie gaat mij helpen?
Van oudsher is dat Dorpsbelang wist Eemnes. Die meer dan veertig jaar oude partij staat gelukkig nog steeds pal voor mijn zelfstandigheid.
Eemnes voelde zich wakkerder dan ooit.

Comments & Responses

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *